Michielmeijs.nl

Vandaag had ik mijn eerste onderzoek pas om 1 uur dus kon ik lekker uitslapen, dit heb ik dan ook gedaan, namelijk tot 10 uur 🙂 Ik sta rustig op, loop richting badkamer, was mezelf goed, kleed me aan, en sta op het punt mijn haartjes in model te brengen als het gebeurt: Ik krijg opeens een enorme pijn in mijn linker long. Ik snel mijn haren afgemaakt, de zuster geroepen en op bed gaan liggen. Ik kende die pijn, en ik dacht meteen aan een klaplong! Ik was natuurlijk helemaal in paniek enzo, want als het echt een klaplong was, kon ik natuurlijk niet naar huis s’middags… De zuster deed alles nogal op haar gemakje en na een uur (!) kwam de dokter langs. Ik legde de situatie uit, en vertelde hem dat het inmiddels wel weer wat minder aan het worden was. Hij luisterde, klopte etc.. en hoorde niets verkeerds aan mijn longen. Dat was een hele opluchting! Maar nog niets was zeker, eerst moest er een foto gemaakt worden. 1 minuut nadat de dokter weg was kwam de verpleegkundige met een aanvraag, ik vloog letterlijk naar de röntgen, we waren meteen aan de beurt en ook binnen 5 a 10 minuten weer terug op de afdeling. De pijn was nu duidelijk een stuk minder maar ik was er nog steeds niet zeker van of het een klaplong was, ja of nee… De arts kwam gelukkig dit keer weer snel opdagen, hij had de foto bekeken en had niets ongewoons gezien. Dus geen klaplong! Hehe, dat was dan mijn ochtend 😉

S’middags begonnen de onderzoeken…
Om 1 uur moesten we ons melden bij receptie 8 voor het aflezen van de Mantoux. De vrouw die dit deed keek naar mijn arm, voelde eraan en conculdeerde dat ik geen TBC heb! Haha, snel klaar 🙂 Dus wij om 1 minuut over 1 ons melden bij receptie 12 voor de Ventilatiescan. We waren iets te enthousiast geweest, we waren uiteindelijk pas om 10 over half 2 aan de beurt namelijk ;). Ik moest daar een nucleaire vloeistof inademen, die vervolgens zichtbaar werd op de monitor, zodat je kon zien waar de lucht in mijn longen allemaal kon komen. In totaal duurde het onderzoek niet erg lang, 20 a 30 minuutjes. Daarna moesten we ook nog even wachten op een of andere arts die het moest controleren. We waren om kwart over 2 weer op de afdeling en hadden nu het hele schema voor vandaag afgerond! Behalve…
De fysiotherapie looptest! Bijna vergeten, die had ik van gisteren verplaatst naar vandaag! Om 3 uur kwamen we de fysiotherapeut op de afdeling tegen. We gingen naar de begaande grond wat gangetjes door en vervolgens kwamen we op ‘zijn’ afdeling, de fysiotherapie. Ik moest een vragenlijst invullen, we hadden een gesprekje over wat ik thuis aan fysiotherapie doe, we deden wat krachtmetingen (waar hij overigens niet tevreden over was, hij vond me niet stek genoeg :P). En als laatst de 1ste looptest.
Deze test heet de 6 minuten looptest. Hierbij ga je om 4 pionnen heenlopen in een oefenzaal. Je mag niet rennen. En je moet zoveel mogelijk meter (rondjes) hebben gelopen in 6 minuten! Ik dacht: makkie… Maar dat viel zwaar tegen. Ik begon erg fanatiek, het was meer een soort snellopen wat ik deed. Dit hield ik ongeveer 30 seconden vol, keek toen naar mijn hartslag en zag dat die al 155 was… Dus ik remde maar wat af, toch liep ik nog in een flink tempo. Uiteindelijk heb ik 491 meter gelopen, dus zo’n 5 km/h! Het laatste rondje was mijn hartslag opgelopen tot in de 180, dus ik was echt dood en dood moe. De fyiotherapeut was gelukkig hierbij wel tevreden over het resultaat! (doe ik toch nog wat goed!)

Daarna lekker lang in de file gestaan en om 6 uur thuis gekomen! Nu ga ik lekker relaxt lang uitslapen dit weekend, en vooral niet aan volgende week denken! Dan staan er trouwens niet zo heel veel onderzoeken geplant… dus dat is goed nieuws 🙂