Nieuwe longen…, en toch niet…
Afgelopen vrijdag was een zeer spannend dagje. Het begin was zoals altijd, met een interessant lesje scheikunde.
In de middag ging ik naar de bruiloft van Judith (voor de outsiders, dit is een van de verpleegsters op de afdeling) in het ‘racekanon’ (opgevoerde Mini Cooper) van Elly. Heenreis 20 minuten, terugreis 1 uur 20 minuten (vrijdagmiddagfile). Bij terugkomst zat Wil al op me te wachten voor het gebruikelijke ‘parkieten spotten’, dus wij op weg.
Onderweg ging opeens mijn telefoon, het was Elly, wat me een hartverzakking gaf.
“Hoi, ik heb goed nieuws voor je, ik heb hier een paar longen voor je…..”.
Ik ben me bewust van het feit dat dit het doel van deze opname is, maar toch flipte ik er behoorlijk om.
Daarna kwam een spannende avond waarin mijn ouders, mijn zusje, mijn ooms Wil en Ben, de verpleging, en ook de longartsen van het wkz (zowel v.d.Ent als v.Ewijk) me moed inspraken tot op het niveau dat ik er zelf in ging geloven.
En toen ik om iets voor middernacht helemaal klaar lag om onder zeil te gaan, inclusief de nodige infusen, medicijnen etc, en al naast de operatiekamer, kwam de boodschap, waarvoor we overigens gewaarschuwd waren dat die zou kunnen komen, dat de longen niet goed waren, en alles dus voor niets was geweest.
Terug bij af dus, en dat dus op een moment dat alle experts zeggen dat ik een optimale conditie heb. Heel erg zonde dus.
Er wordt gezegd dat ik altijd moet zoeken naar het positieve, nou in dit geval zou ik op kunnen noemen dat ik nu weet wat me te wachten staat in de voorbereiding op “de grote ingreep”. Je zou het een generale repetitie kunnen noemen, en zoals sommige al tegen me hebben gezegd, na een perfecte generale repetitie volgt een spetterende première.
Ik vraag me eerlijk gezegd af of ik heel anders zal reageren als het volgende telefoontje komt. Vooral het moment van melding of de longen goed zijn lijkt me heel spannend.
Ik weet in ieder geval dat het niet heeft gelegen aan het feit dan mensen niet aan me gedacht hebben. Ik denk dat veel mensen, ook op afstand, een spannende avond hebben gehad, met een teleurstellend einde.
De gezellige zaterdag thuis is daarna natuurlijk wel doorgegaan, en de dag was minstens zo gezellig als die van vorige week. Xboxen met mijn vrienden en gezellig bij de Familie zijn is leuk :). En de chauffeur (Herman) wil ik ook niet vergeten te bedanken ;).
Nou maar wachten op het volgende telefoontje.







Recente reacties