Zojuist is de arts even binnen komen lopen (30 seconden, toen ging zijn pieper alweer), morgen hebben we een groot gesprek maar hij heeft net al gezegd dat het goed met mij ging (had ik zelf ook al ontdekt). Ik vroeg toen hij wegliep nog even snel wanneer ik naar huis mocht, en ik moest toch wel denken aan morgen / overmorgen! Ook gaan we morgen stoppen met de antibiotica en mag dus mijn infuus eruit.
Woensdag is het in de ochtend verhuis naar de nieuwe afdeling en ik denk dat ze liever minder patienten verhuizen dus ik verwacht dat ik morgen wel naar huis mag :P. Aan de andere kant kunnen ze me natuurlijk ook tijdens de verhuis (als ze hier alles aan het slopen zijn) wegsturen. Naja ik zie wel!
Sinds ik mijn laatste bericht geplaatst heb gaat het snel vooruit met de werking van mijn maag. Eerst zat het eten heel hoog en had ik last van maagkrampen. Allebei die problemen zijn zo goed als over en ik heb ook een stuk minder pijn als ik bijvoorbeeld rondloop in mijn kamer of moet hoesten. Douchen en uitspoelen van de wond gaat ook makkelijk zelf inmiddels.
Omdat ik zo veel afgevallen was hebben ze voorgesteld om voeding via het infuus te geven, daarvoor moet je een heel groot infuus in je schouder en dat was net toen ik het idee kreeg dat het wat beter ging. Daarom heb ik het infuus geweigerd en gevraagd of ze konden proberen om gewoon meer sondevoeding te geven zodat ik op die manier aan kan komen. En dit ging perfect, ik zit nu wel heel de dag aan de sondevoeding, maar ik kom in ieder geval aan en hoef geen eng groot infuus.
Ook zit ik nog aan het infuus met antibiotica om infecties tegen te gaan. Zoals het er nu uitziet mag ik met een beetje geluk begin volgende week naar huis. Maarja, dat hebben we vaker gehoord…
Het gaat allemaal weer lekker langzaam, de operatie is nu al 5 dagen geleden en naar huis gaan is nog niet echt in zicht. De wond van de nieuwe PEG doet op dit moment het meeste pijn. Omdat ze die hebben vastgezet aan mijn maag gaat die als het ware heel de tijd heen en weer met de bewegingen van mijn maag om het eten te verteren. Vandaag is de chirurg even geweest en die zegt dat dit over een paar dagen over zou moeten zijn… Verder heb ik nu al 2 dagen last gehad van een ‘vol gevoel’, hier ga ik morgen nog even duidelijkheid over vragen. Maar ik heb nog geen idee wanneer ik naar huis mag, ik hoop nog voor het weekend, maar dat zal wel weer niet 🙁
Vrijdag om 9 uur was het dan eindelijk zover. Om kwart over 9 precies kreeg ik mijn narcose. Pas om 11 uur werd mijn ma gebeld dat ik op de recovery lag. Ik heb daar zo’n 1,5/2 uur gelegen. Daarna ben ik verplaatst naar mijn eigen kamer (D 2 Oost kamer 4). Ik heb eigenlijk geslapen tot zaterdag 13.30 uur. Ondertussen veel pijn gehad, misselijk geweest en gespuugd. Ik krijg nu al mijn medicijnen intraveneus omdat ik nog niet mag eten of drinken.
Ik voel me nu nog niet geweldig en ik heb nog wat pijn. Ik hoop dat ik vannacht wat minder onrustig slaap en dat het morgen een stukje beter gaat.
ps. Simone typt en Michiel dicteert.
Vandaag was echt een hele irritante dag, ik kon van 12:00 tot 22:00u opgeroepen worden voor de operatie en moest dus heel de tijd nuchter zijn en erg rustig was ik natuurlijk ook niet. Mijn ma was uit haar werk gekomen en heeft samen met mij hier zitten wachten vanaf 12 uur smiddags. Door het noodweer en de afgesloten wegen kan ze nu niet meer naar huis en het was ook niet de moeite waard omdat ze er morgen ook graag bij wil zijn als het waarschijnlijk wel gaat gebeuren. Mijn pa had ook moeite om vanaf schiphol thuis te komen, maar inmiddels is hij thuis aangekomen dus dan zit Simone ook niet meer alleen…
Eigenlijk was het gewoon een onhandige samenloop van omstandigheden waar we vandaag mee te maken hadden. Door het slechte weer kon mijn ma niet meer naar huis, kwam mijn pa uren te laat op schiphol aan en zat hij daar uren lang vast en de operatie is niet doorgegaan door het slechte weer en het ongeluk met de hijskraan hier op de Uithof.
Door het slechte weer is er een spoed geval tussendoor gekomen, en zit ik nu dus nog steeds te wachten, misschien dat er vanavond laat nog plek is en ik dan dus geopereerd word. Anders word het morgen, maar dan kan er weer een spoed geval tussendoor komen helaas.
Vanmorgen was het een beetje chaotisch, eerst werd er melding gedaan van een operatie om half 12. Maar inmiddels is het waarschijnlijk tussen 12 en half 1. Het hangt er nog vanaf of er spoedgevallen tussedoor komen, anders gaat het door. De operatie zal dan wel beginnnen rond 1 uur (eerst nog infuus inbrengen etc) en zal ongeveer 45 tot 60 minuten duren. Daarna ga ik naar de recovery, waar je volgens de verpleegkundige gemiddeld een uurtje of 2 ligt uit te slapen. Ik verwacht dat ik rond 4 uur weer op de afdeling ben, maar niet aanspreekbaar ofzo. Ik hoop dat ze me goede pijn medicatie geven, want als er een ding is waar ik geen zin in heb is het wel pijn…
Het gaat weer eens erg langzaam hier allemaal. Gisteren in de auto had ik het er nog over met mijn pa, wij dachten dat het wel 75% kans was dat ik Maandag nog geopereerd zou worden. Maar zo werkt dat hier niet. Vandaag weer niks, tegen het einde van de middag kwamen er wat artsen, waaronder de chirurg. Die heeft besloten wat ze gaan doen: ze gaan de maag wand losmaken van de buikwand (die zijn tegen elkaar aan gegroeid) en die dan los hechten. Ik vroeg natuurlijk weer hoe groot de kans was dat het dan echt dicht zat. “98-100%” zijn de antwoorden die ik kreeg. Zal wel goed komen als ze het dicht gaan naaien dus. Ze gaan ook nog even snel iets doen aan het gat van de nieuwe PEG (nu ik toch onder narcose ben): van wat ik begrepen heb gaan ze eigenlijk precies het tegenovergestelde doen als bij dat andere gat. Ze gaan de maag wand juist aan de buik wand maken (dit gebeurt normaal ook, maar hiermee versnellen ze het, en dat is schijnbaar prettiger voor mij).
Alhoewel ik dus op een korte opname met een operatie en daarna kort herstel had gerekend, is dat helaas niet het geval. Er werd eerder vandaag gepraat over 2 weken wachttijd maar inmiddels is het Donderdag of Vrijdag dat is aan de beurt ben. Ook mijn herstel had ik op 2 a 3 daagjes geschat (inclusief de dag van de operatie). Maar het wordt al snel 4 Ã 5 dagen zonder de dag van de operatie omdat het een operatie aan mijn maag is en die weer helemaal moet opstarten daarna…
Maar daar heb ik al een briljante oplossing voor. Ik zeg wel gewoon de eerste dag: Paas mij een pak jus d’ orange, drink ik leeg waar ze bijstaan, doet mijn maag het meteen weer (die is getraind op jus) en wegwezen hier… 😉
Gisteren avond is mijn PEG opnieuw gaan lekken, meteen vrij extreem alsof het gat weer helemaal open stond. Vandaag moet ik dus weer naar het ziekenhuis (vanmiddag om 2 uur moet ik er zijn)… Ze gaan het nu waarschijnlijk operatief dichtmaken.
Ik zei wel heel mooi dat ik woensdag naar huis zou gaan, maar het zat allemaal niet mee. Door de plaatsing van de nieuwe PEG bij de gastroscopie woensdag moest ik nog antibiotica hebben tot Donderdag. Maar dat was niet het probleem. Het probleem zat hem in het feit dat het gat van de oude PEG niet dicht ging, net als de vorige keer. Ze zeggen dat het automatisch dicht moet gaan, maar bij mij is dat blijkbaar niet het geval (door medicijnen ofzo misschien? heb geen idee).
Donderdagmiddag ben ik met een noodoplossing naar huis gegaan, ze hadden een soort stop op de PEG gezet. Ik had al zo’n voorgevoel dat dit niet zou werken, en ja hoor, we kwamen thuis en het eten stroomde zo weer naar buiten. Het probleem was toch wel vrij ernstig omdat mijn pillen er ook zo weer uitliepen en die toch vrij belangrijk zijn.
Vrijdag helaas meteen weer naar het ziekenhuis en met veel tegenzin weer een gastroscopie gehad. Ze hebben het toen extra goed ‘dicht geniet’ en ‘dicht gebrand’. Vrijdag op Zaterdag nuchter en gisteren was het moment van de waarheid. Gelukkig bleef het drinken al meteen binnen en ook het eten en de pillen daarna waren geen enkel probleem. Helaas moest ik van de arts nog nachtje blijven om de sondevoeding uit te testen. Dit ging vannacht ook goed, er is helemaal niets uitgelekt!
Vanmorgen zat ik natuurlijk helemaal in spanning of ik naar huis toe kon en net een kwartiertje geleden kwam dan eindelijk het antwoord van de arts, ik mag naar huis.
2007 kan eindelijk beginnen voor mij, omdat ik sinds 2 Januari in het ziekenhuis heb gelegen voelt dit wel een beetje zo. De komende dagen zal alles wel goed gaan en de nieuwe PEG minder pijn doen, ik had al besloten om de vakantie die me ‘ontnomen’ is door de opname in te halen, dus morgen ga ik mooi vakantie vieren!
Recente reacties